ORDINA BLOGS

Een sprong in het donker

13.000ft om te genieten

  • Sven Celis
  • April 1, 2014

Eindelijk! 2 weken geleden was het zover. Hier had ik meer dan een half jaar naar uitgekeken: de start van mijn opleiding. “Opleiding?” zullen jullie nu misschien denken. Iemand die uitkijkt naar een opleiding? Tuurlijk! Deze keer was het wel wat anders dan mijn ITIL-training bij Ordina (ook zéér interessant trouwens). Neen, deze keer was het wat uitdagender en met meer adrenaline, namelijk: de start van mijn AFF-cursus (Accelerated Free Fly).

Dus 2 weken geleden reed ik naar Schaffen (PCV) om eraan te beginnen. Het weer zag er jammer genoeg wel helemaal niet goed uit. De windzakken stonden loodrecht op de paal, grijze wolken in overvloed en een regendruppel hier en daar. De grondopleiding ging in ieder geval door en we keken meer en meer uit naar de sprong op het einde van de dag, maar helaas.. Het weer bleef te slecht en in deze omstandigheden mochten wij niet naar boven. De dag nadien, vol goede moed, vertrok ik terug richting Schaffen. De zon deed mijn ogen toen al samen pitsen, dus mijn hoop was groot. Jammer genoeg ging de wind niet liggen en was springen nog steeds niet mogelijk.

Het weekend nadien was ik opnieuw paraat om uiteindelijk toch mijn eerste echte sprong te kunnen maken. Het zag er weer niet goed uit, maar na regen komt gelukkig zonneschijn! Om 16u werd er beslist dat we naar boven konden gaan. Wauw, geduld loont echt! :) We herhaalden nog even de besproken checks, controleerden het materiaal en hielden de zenuwen wat in bedwang. Kortom: We were ready to go!

 Skydiving

Met een busje werden we naar ons vliegtuig gebracht. Terwijl we aan het wachten waren, herhaalden we nogmaals onze sprong en controleerden we onze parachutes. Ik moet toegeven, toen werd het toch al wat warmer. We namen plaats in het vliegtuig, maakten de riemen vast, persten elkaar nog wat dichter op elkaar en herhaalden nog eens onze sprong. Eenmaal op 9.000ft (+- 2,75 km) begonnen de zenuwen te komen. Iedereen begon elkaar coole handdrukken te geven, wat meer te wringen, GoPro’s te checken en het werd wat rumoeriger. OK, 13.000ft (+- 4km) bereikt, 13 minuten onderweg geweest met licht tuitende oren, this was it! Het vliegtuig vertraagt, de deur gaat open en de koude wind komt het vliegtuig binnen. Ik blaas nog eens even in mijn brilletje tegen de aanwaseming en hoor het geluid van de wind weerkaatsen als er skydivers uit het vliegtuig springen. We gaan rustig richting de opening, mijn 2de jumpmaster gaat uit de deur hangen, ik neem plaats in de opening, Woosah (kalmeertip van instructeur), check met mijn jumpmasters en here we go! Gelukkig zeggen beelden meer dan woorden, dus kan ik hier stoppen met schrijven en jullie rustig naar de beelden laten kijken. :)